یرجی الرجوع الی النص الکامل معروض.

مفهوم روان شناختی خودشیفتگی یا نارسیسیسم جلوه ای بسیار آشکار و پربسامد در اشعار احمد الصافی النجفی (شاعر عراقی معاصر) دارد. ظهور و گستردگی این مفهوم در شعر صافی تاحدزیادی معلول زندگی پرافت وخیز و مشقت بار وی، به ویژه در دوران کودکی است. این جستار تلاش می کند ضمن ارائه تعریفی گویا از مفهوم خودشیفتگی و تحلیل عوامل ظهور آن در شخصیت و ادبیات صافی، سطوح متعدد این مفهوم را در اشعار وی واکاوی کند. بر این اساس، نگارندگان این پژوهش چهار سطح مختلف از مفهوم خودشیفتگی را در شعر وی رصد کرده و نمونه های مرتبط با هر یک را مورد مطالعه قرار داده اند. این چهار سطح به ترتیب عبارت اند از: مفاخره یا خودشیفتگی فردی، خودشیفتگی در برابر مردم عادی، خودشیفتگی در برابر شاعران دیگر، و خودشیفتگی در برابر منتقدان. این دسته بندی، با هدف ارائه چارچوبی روان شناختی برای تحلیل شدت واکنش شخصیت خودشیفته صافی به سطوح مختلفی از ناهمگونی با جهان بیرون بوده است. بر اساس این دسته بندی، شاعر به موازات تشدید مخالفت مخاطب، سطح خودشیفتگی خود را افزایش می دهد.

أحمد الصافی النجفی شاعر عراقی منضال ولد فی العراق. یعد الشاعر بسیرته الشعریة والنضالیة قیمة تراثیة تستحق التأمل والانبهار فی کل حین. کانت حیاته متفردة بنضاله و غربته و سقمه و عذابه و تشرده، و حبسیاته و بسحر کلماته المنطویة علی باطن عمیق قد یخالف و یتجاوز فی الآن ذاته، الکثیر من الشعراء الفحول، قدیما و حدیثا.کان شعر النجفی ولیدة حیاته و فی شعره نظرات انسانیة و اجتماعیة و سیاسیة و وصف للواقع. قد اعتقل لأجل مواضعه السیاسیة ضد الاستعمار عام 1941 و الحرب قائمة علی قدم و ساق بین الحفاء و المحور. و لقد تحدث عن مرارة السجن و عن واقع السجن و عن علة حبسه.روی الصافی فی هذا الشعر قصة نفسه و ما عرض فی هذه الایام التی قضاها بین الجدران الموحشة روایة واقعیة تتشح فیها الحقائق بسربال الخیال. تدور حبسیاته علی السبب الأصیل لدخول الشاعر السجن و هنا یدرک الشاعر ان مشکلته من مشکلة قومه، و بعضها تتعلق بحیاته فی السجن ثم بسجنه فی المستشفی بعد مرضه. و قد عالج هذا المقال حیات الشاعر مع دراسة فی حبسیاته.

این مقاله در صدد است به فرآیند شکل گیری و هژمون شدن گفتمان غرب زدگی در ایران بپردازد. در شناسایی سازوکار کشمکش ها و منازعات اجتماعی، نظریه گفتمان لاکلاو و موف یکی از کارآمدترین روش ها است که به عنوان چارچوب و استراتژی تحقیق پیش رو برگزیده شده است. با اتکا به این نظریه، پی می بریم گفتمان غرب زدگی تصویری که از گفتمان غربگرای تجدد خواه و مدرنیزاسیون ارایه می دهد، تصویری از شکاف ها و انشقاق های فزاینده هویتی سوژه هاست که طی سلطه پارادایم صنعتی غرب و وابستگی اقتصادی-سیاسی شکل گرفته است. پس از ارایه چنین تصویری و با استفاده از زمینه هایی که در ایجاد تزلزل و بی قراری در گفتمان حاکمیت به وجود می آورد، با بهره گیری از دال«اصالت و هویت»، به طرد و حاشیه رانی دال های گفتمان غرب گرای حاکمیت پرداخته و با غیریت سازی از غرب، شرایط لازم را برای ساختار شکنی همه جانبه گفتمان رقیب و هژمون شدن خود فراهم می کند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

طریقه شاه نعمت اله ولی بر اساس آنچه در کرسی نامه ها آمده است به احمد غزالی (د 520 ق)، از عرفای مکتب خراسان و قطب سلسله معروفیه، منتهی می شود. این طریقه در مغرب عالم اسلام گسترش یافته و با چند واسطه به ابومدین (د 594 ق) در تلمسان الجزایر رسیده و سپس تا شاه نعمت اله ولی (د 834 ق) امتداد پیدا کرده است. نام ابومدین به عنوان شیخ ابن عربی به کرات در نوشته هایش مشاهده می شود. بنابراین با یافتن مستنداتی دال بر نسب طریقتی شاه نعمت اله ولی می توان گسترش طریقت احمد غزالی را از ایران به مغرب عالم اسلام، به واسطه شیخ ابومدین، پی گرفت. نوشته حاضر به یکی از این زنجیره ها یعنی شیخ ابوالفضل بغدادی، جانشین احمد غزالی، پرداخته است. احتمال ها برای تعیین هویت حقیقی او بررسی شده و میزان اعتبار آنها با بیان دلایل مشخص گردیده است.

مطالعه جنبه های کاربردی زبان آل احمد در حوزه کاربردشناسی، ویژگی های نثر «مدیر مدرسه» و نوع نگرش آل احمد نسبت به دنیای پیرامون خویش را روشن می سازد. و او را به عنوان نویسنده ای متعهد می شناساند که از طریق کنش های گفتاری گوناگون حامل پیام و مضمون هایی فراتر از آنچه بر زبان آورده، است. نویسنده ای که با دارا بودن دانش به کار گیری ابزار زبان، زاویه دید خاصی را برگزیده، تعاملی صمیمانه با خواننده اش برقرار می سازد و از منظر رئالیستی با برجسته نمودن وجهه های اجتماعی افراد، طبقه های اجتماعی مختلف را در زبان تعاملی خاص خودشان، ترسیم کرده، با شناسایی انگاره ها و ساختارهای معرفتی خوانندگانش و اعتماد به آنها، جهان واقعی معاصر را واقع بینانه در نگاشته هایش به منصه ظهور می نشاند و با بهره گیری از کاربردهای ارجاعی فراوان در بافت کلامی اش که مبنای آن را دانش گوینده در مورد وجود مصداق قرار می دهد، به نقد آن می پردازد.

این مقاله درصدد است تا دریافت جلال آل احمد از معنا و مفهوم «غرب و غرب زدگی»، تلقی او از علل و ریشه های پدیدار تاریخی غرب زدگی و نیز فهم وی از سنت و دلایل ضرورت بازگشت به سنت را، که نقشی اساسی در شکل گیری فضای ذهنی (پارادایم) تفکر اجتماعی ما ایرانیان در دوره معاصر ایفا کرده اند، به خصوص در قیاس با بصیرت های بنیادین متفکر معاصر، سید احمد فردید، مورد نقد و بررسی قرار دهد. پارادایمی که پس از گذشت حدود نیم قرن از زمان ظهور آن بر ذهن و اندیشه و فضای اجتماعی جامعه ایرانیان غلبه دارد.

سوانح العشاق احمد غزالی نخستین اثر به زبان فارسی است که به طور مستقل درباره عشق نوشته شده است. این اثر مجموعه ای از آرای غزالی درباره عشق، عاشق، معشوق و ارتباط میان آن هاست. از آن جا که این متن عرفانی بر آثار بعد از خود تاثیر بسیاری نهاده، از اهمیت فراوانی برخوردار است. موضوع بحث این مقاله بررسی ساختار این اثر است. موضوع متن سوانح و مفاهیم محوری آن، نویسنده را بر آن داشته تا خط سیر خاصی را در نوشتن متن در پیش بگیرد. در این مقاله، برای دنبال کردن این خط سیر، به دقت عبارات متن مورد توجه قرار گرفت و روند استفاده از الفاظ و مفاهیم در ساختار کلی اثر مطالعه شد. نتیجه اینکه تحت تاثیر نیروی ماورایی و آسمانی مفهوم عشق، به تشابه های الفاظ و عبارات در ابتدا و انتهای متن، تکرار عبارات، نوع گزینش واژه ها و شکل گردش دلالت ها، می توان گفت که سوانح العشاق ساختاری مدور دارد.

خارک، از نواحی جزیره ای دریای پارس و کشور ایران است، که در عصر عبّاسی دو شاعر مهمّ را در صدف خود پروانده است، که یکی، عَمرو الخارکی و دیگری احمد بن اسحاق الخارکی است که گویا هردو هجاگویانی قوی دست بوده اند. شعر و شاعری یکی از نمودهای زندگی اعراب، به ویژه عربِ جاهلی است. عربی گویی نیز از شاخصه های مهمّ شعر در دوره حکمرانی خلفای عرب بر سرزمین های اسلامی است، که به اقرار تاریخ ادب فارسی و عربی؛ از زوال حکومت ساسانی تا اوایل طاهریان، و از اواسط حکمرانی طاهریان و به خصوص صفّاریان، تا قرون منتهی به دوره صفویه را شامل می شده است، و این تقسیم بندی جز در مناطق عرب نشین، مناطق پارسی زبان را نیز شامل می شده است. از نکات مهم در زندگی این دو شاعر مورد بحث هم زمانی و ادعای بزرگان ادبیات عرب مبنی بر پرُگویی آنهاست در حالی به جز ابیاتی که در کتاب «الورقه» وارد شده است چیزی به دوران ما نرسیده است. در این پژوهش نگارنده با آوردن اشعار موجود این دوشاعر ایرانی تبارِ عربی سُرا، به ارائه تحلیلی کوتاه از ابیات به جامانده از این دو شاعر پرداخته اند.